TAAL
Vanwege de vertaling komt de Nederlandse versie van de NAVO Kroniek ongeveer twee weken later dan de Engelse on line.
OVER DE NAVO KRONIEK
BELEID BETREFFENDE BIJDRAGEN
COPYRIGHT INFORMATIE
REDACTIETEAM
 RSS
STUUR DIT ARTIKEL NAAR EEN VRIEND
NEEM EEN ABONNEMENT OP DE NAVO KRONIEK
  

Wat betekenen nucleaire veranderingen voor de NAVO?

Get the Flash Player to see this player.

Welke rol spelen nucleaire vraagstukken voor de NAVO? Hoe ziet het Bondgenootschap de veranderingen in het nucleaire politieke landschap van dit jaar en welke weerslag zal die visie hebben op het nieuwe Strategische Concept?

 Ondertitels: Aan / Uit

Guy Roberts,

het nieuwe Strategisch Concept van de NAVO:

wat voor’n rol zullen nucleaire

vraagstukken daarin spelen

en wat voor’n gevolgen heeft het

voor die vraagstukken?

Er is in het

nieuwe Strategisch Concept...

Er zal een paragraaf gewijd zijn aan de nucleaire

afschrikking van het bondgenootschap.

Dat onderwerp was natuurlijk in het

Strategische Concept van 1999 en in dat van 1991

zeer prominent aanwezig.

Het verschil zal zijn dat,

vanwege de huidige

veiligheidsomgeving,

het aandeel van de nucleaire afschrikking

in onze totale afschrikking niet meer zo significant is,

omdat de dreigingen waarop zij betrekking

hebben zeer onwaarschijnlijk zijn.

En ik verwacht dat er als gevolg daarvan

een veel kleiner deel

ernaar zal verwijzen, maar dat er zeker

iets in het nieuwe Strategische Concept

zal staan en zal blijven over

onze nucleaire afschrikking.

Wat dat precies zal zijn,

om op uw vraag vooruit te lopen,

ik denk dat de fundamentele pijlers

onder onze huidige afschrikking

zullen blijven bestaan, en dat is een geloof

in de blijvende noodzaak voor afschrikking.

Wij als bondgenootschap geloven

dat afschrikking belangrijk is,

dat zij een integraal onderdeel is

van onze veiligheidssituatie.

In de tweede plaats, zal er zoals het rapport van de Madeline Albright Deskundigengroep

nog kort geleden heeft bevestigd, een zekere

Amerikaanse nucleaire aanwezigheid

blijven in Europa,

vanwege het belang van de

transatlantische koppeling,

dat commitment aan,

de veiligheid van Europa

en Europese bondgenoten enerzijds,

en anderzijds aan een groot verlangen

naar de derde pijler,

die bestaat uit

lastenverdeling en overleg.

De landen geloven dat het belangrijk is

het risico van de afschrikking te delen.

Sommige landen zeggen

dat zij graag zouden zien dat

de nucleaire wapens van de NAVO

weggehaald worden van hun grondgebied.

Wat is de reactie van de NAVO daarop?

Wel, het idee is niet alleen naar voren gebracht

door een aantal staten,

maar ook door denktanks, en dat is zeker iets

waar wij als bondgenootschap naar moeten kijken

wij moeten onze nucleaire afschrikking

opnieuw onder de loep nemen.

Wij geloven er in

wij denken dat zij potentiële tegenstanders afschrikt,

zij voorkomt dwang,

zij is zo ontworpen dat

wij nooit ten oorlog zullen hoeven trekken,

maar zij moet opnieuw worden bekeken

in de nieuwe omgeving.

Natuurlijk hebben wij al gekeken naar

de veiligheidsomgeving

en de aantallen heel ver teruggebracht.

Wij hebben nog maar een paar honderd kernwapens,

de B61 vrijeval bom,

Amerikaanse kernwapens in Europa op dit moment.

Deze voorstellen zijn in de allereerste

plaats door Duitsland gedaan,

Maar de sleutel tot dit alles was,

dat alle naties,

inclusief Duitsland,

zeer nadrukkelijk hebben gezegd,

dat ieder besluit over de verwijdering van kernwapens

uit een land,

ieder besluit over verandering in

de configuratie, de samenstelling,

de locatie van deze wapens

de loctie van deze wapens, genomen zal worden

door het bongenootschap als geheel,

en genomen zal worden

op basis van consensus.

Het element van raketafweer

is besproken,

vooral in de context

van het nieuwe concept.

Tegen wie vormt het de verdediging?

Wel, raketafweer is een onderdeel

van onze totale afschrikking.

Ik noem dat holistische afschrikking.

Zodra we een robuust raketafweersysteem

op z’n plaats hebben,

zal dat zeker twijfel zaaien

in de geest van een eventuele tegenstander

of een raketaanval er doorheenzal komen.

En dat zal hun hopelijk

van de gedachte afbrengen

dat zij politieke winst kunnen behalen

door ons aan te vallen.

Het is zeer relevant. Het vormt een aanvulling

op onze nucleaire afschrikking,

op onze conventionele en op

al onze andere vermogens.

Er zijn meer dan 30 landen bezig met de

ontwikkeling van een ballistische raket.

Er zijn veel landen die bezig zijn met de ontwikkeling van een afweersysteem tegen ballistische raketten.

Ik zeg graag dat Europa al beschikt over

een raketafweersysteem

en dat zijn de.. meen ik,

80 onderscheppingsinstallaties rond Moskou.

Onze Russische collega’s

geloven in raketafweer.

Wij hopen met ze te kunnen samenwerken

om zo een gemeenschappelijk systeem

te helpen ontwikkelen.

Sommige mensen, waaronder

minister van buitenlandse zaken Clinton,

zeggen dat een van de gevaren

niet zozeer is dat andere landen

nucleaire materialen of

kernwapens in handen krijgen,

maar dat juist partijen die geen staat zijn,

een van die twee te pakken krijgen.

Wat is daarop uw reactie en hoe

bereidt de NAVO zich daarop voor?

De NAVO bekijkt zeer zeker

hoe wij de vermogens kunnen ontwikkelen

om daarop te kunnen reageren,

in de allereerste plaats in feite,

om onze afschrikking zo te structureren

dat zij hopelijk in de geest van een eventuele tegenstander de gedachte doet ontstaan

dat dit geen goed idee is.

Een van de manieren waarop wij dat kunnen doen,

is samenwerking met onze bondgenoten,

met de landen binnen het bondgenootschap,

met andere organisaties,

zoals het IAEA,

om het vermogen te ontwikkelen om

iedere kernexplosie,

of geïmproviseerd nucleair explosief,

of iedere radiologische bom, toe te kunnen schrijven aan een bepaald land of een bepaalde locatie.

Zodat we he spoor van die dingen terug kunnen volgen

en ieder land ter verantwoording kunnen roepen

dat die materialen aan een terroristische groepering heeft gegeven.

Wij kennen een aantal zeer robuuste non-proliferatieactiviteiten

die ten doel hebben te zorgen dat deze materialen

niet kunnen worden overgedragen,

niet kunnen worden gesmokkeld, of gestolen en

aan terroristische groeperingen kunnen worden gegeven die

zelf dan radiologische wapens kunnen maken

of de een of andere geïmproviseerde bom.

De NAVO omvat vele landen

met verschillende nucleaire posities.

Wij hebben Duitsland al genoemd

en zijn recente verklaringen

en de positie van de VS

t.a.v. nucleaire vraagstukken is in ontwikkeling.

Hoe breit de NAVO die aan elkaar

tot een algeheel beleid?

Ik denk dat de verschillen liggen

in de maat der dingen.

Er zijn enerzijds een aantal landen binnen het bondgenootschap

die achter ontwapening staan en geloven in

het belang van wapenbeheersing en

non-proliferatie.

Alle landen geloven

in het belang daarvan,

maar het gaat erom in welke mate.

Sommige leggen er meer de nadruk op.

Andere leggen de nadruk op het instandhouden

van een geloofwaardige nucleaire afschrikking.

Al onze naties staan achter het idee van het instandhouden van een geloofwaardige afschrikking.

Ik denk dat president Obama

in zijn toespraak in Praag vorig jaar,

toen hij sprak over

een wereld zonder kernwapens,

ook heeft gezegd dat wij,

tot die dag gekomen is,

onze nucleaire afschrikking

in stand zullen houden.

En de landen die zich een voorstander

hebben getoond van het idee

om de kernwapens

uit Europa te verwijderen,

hebben dat gedaan in de context

van een wapenbeheersingsproces.

Een proces bijvoorbeeld, van samenwerking

met Rusland om tot een akkoord te komen

om alle tactische kernwapens

uit Europa te verwijderen.

Dat moet gebeuren

in het kader van een wapenbeheersingsproces

en op die manier kunnen wij onze veiligheid inderdaaad versterken, maar unilaterale reducties,

de meeste landen zien dat als iets

wat onze veiligheid op het spel zou zetten.

En dus is een van de criteria

om alles bij elkaar te brengen

weer het punt van de veiligheid.

Daar draait het om.

Veiligheid, veiligheid, veiligheid.

En als u een voorstel kunt doen,

of als een land een voorstel kan doen

dat aantoonbaar onze veiligheid versterkt,

dan zal dat door alle naties worden aanvaard.

Dus, aangezien dat de maatstaf is waaraan wij deze voorstellen zullen afmeten,

denk ik dat er veel mogelijkheden zijn om tot overeenstemming te komen,

en wat we gaan doen met het

Strategisch Concept, is precies dat.

Wij gaan al deze vraagstukken

en voorstellen doornemen.

Denkt u dat 2010 een sleuteljaar zal zijn

voor nucleaire vraagstukken

met het START-akkoord,

de Top over de Nucleaire Veiligheid

en ook, geheel los van die gebeurtenissen,

lijkt dit een jaar te zijn waarin veel landen

die zich voor het eerst over het

nucleaire vraagstuk buigen,

Brazilië, Zuid-Afrika enz.,

een besluit moeten nemen

of zij de bestaande orde willen ondersteunen

of willen proberen verandering te brengen

in de wel-bezitters en de niet-bezitters.

Denkt u dat dit jaar al die vraagstukken

een kritiek punt bereiken?

Ja dat denk ik,

ik bedoel dit jaar met het elan

van de nieuwe regering in Amerika,

de belofte van president Obama

om de agenda nieuw leven in te blazen,

en te streven naar een wereld

waarin kernwapens een steeds

minder belangrijke plaats innemen

tot het punt waarin wij de

omstandigheden kunnen scheppen

voor een kernwapenvrije wereld.

Dat heeft veel landen enthousiast gemaakt,

en velen van ons de hoop gegeven

dat wij dat kunnen bereiken,

met hard werk,

maar het wordt een langdurig proces,

waarin wij de omstandigheden moeten scheppen

waarin wij het opperste vertrouwen hebben

dat wanneer wij zeggen dat er geen kernwapens meer in de wereld zijn, dat dat dan ook zo is,

en de omstandigheden scheppen, waaronder diegenen die proberen ze in handen te krijgen

daar de prijs voor betalen.

Maar een van de vragen

die u uzelf zult moeten stellen is,

en daarom gaat het zo lang duren,

hoe kunnen wij zorgen

dat we niet belanden

in een volgende machtsstrijd

zoals die in 1945?

Wat voor’n soort wereld

gaan wij scheppen zonder kernwapens?

Is het de wereld van 1914?

Is het de wereld van 1939?

Dat soort wereld willen wij niet meer.

De kernwapens afschaffen en

dan terecht komen

in een situatie waarin miljoenen mensen

hun leven verliezen.

Wij moeten dit stap voor stap doen.

Een laatste vraag,

en het zal vermoedelijk een persoonlijke mening zijn,

maar ik wil u iets vragen over de weg naar de

mondiale nullijn,

waarvan president Obama, toen hij sprak

over een mondiale nucleaire nullijn,

zei dat die misschien niet tijdens

ons leven gerealiseerd zal worden.

Wanneer is hij naar uw mening realiseerbaar?

Is hij wel realiseerbaar?

En wat zijn de belangrijkste hinderpalen

voor een mondiale nucleaire nullijn?

Dat is een persoonlijke vraag.

Ik denk dat het mogelijk is,

maar er is verschrikkelijk

veel hard werk voor nodig.

Er is een artikel uit

1961 van Fred Iklé,

geschreven voor Buitenlandse Zaken het heette zoiets als, Na niet-naleving ...toch?

Dit was nog voor er een van de wapenbeheersingsregimes waren ingesteld.

Er was geen NPT, geen conventie

over de chemische of biologische wapens,

er was nog niets van dat alles.

En wat hij zei was:

Nummer een,

is het punt van de verificatie.

Wat voor’n verificatiemechanismes

kunnen wij instellen

die ons een groot vertrouwen geven

dat er niet wordt vals gespeeld?

Want in een wereld zonder kernwapens,

behaalt de eerste die ze wel in handen krijgt,

een zeer groot voordeel.

En wij moeten zorgen

dat zoiets niet gebeurt.

En dat houdt weer verband met het tweede aspect,

of de tweede voorwaarde:

Wat zijn

de mechanismes voor de naleving?

Hoe zorgen we dat iemand die vals speelt,

zo’n hoge prijs moet betalen

dat het gewoon niet de moeite waard is?

Helaas is het tot nu toe

met de naleving slecht gegaan.

En dat is een grote zorg voor ons allen.

Een duidelijk geval is Noord-Korea.

Dat heeft zich teruggetrokken uit het NPT,

ze hebben twee kernproeven uitgevoerd,

ze hebben wel het voordeel

dat ze lid zijn van het NPT

zonder dat ze ook maar iets van de kosten hoeven te betalen,

en nu zijn ze een van

onze grootste non-proliferatie-,

of liever gezegd proliferatieproblemen.

In de tweede plaats komt dan Iran,

met talloze resoluties

van de Veiligheidsraad

en toch geen enkele vooruitgang met een oplossing

of garantie dat het land niet op weg is

naar het verwerven van kernwapens.

Wij moeten dus werken aan het vertrouwen,

dat wij de mechanismes kunnen instellen

die landen beletten

kernwapens te verwerven,

of die ze kunnen elimineren

en zorgen

dat ze nooit meer terug kunnen komen

om opnieuw onze veiligheid te bedreigen.

En ik zou graag denken dat dat kan,

maar nogmaals, het zal vermoedelijk niet al tijdens mijn leven gebeuren.

Guy Roberts, dank u zeer.

- Ook u bedankt, graag gedaan.

Guy Roberts,

het nieuwe Strategisch Concept van de NAVO:

wat voor’n rol zullen nucleaire

vraagstukken daarin spelen

en wat voor’n gevolgen heeft het

voor die vraagstukken?

Er is in het

nieuwe Strategisch Concept...

Er zal een paragraaf gewijd zijn aan de nucleaire

afschrikking van het bondgenootschap.

Dat onderwerp was natuurlijk in het

Strategische Concept van 1999 en in dat van 1991

zeer prominent aanwezig.

Het verschil zal zijn dat,

vanwege de huidige

veiligheidsomgeving,

het aandeel van de nucleaire afschrikking

in onze totale afschrikking niet meer zo significant is,

omdat de dreigingen waarop zij betrekking

hebben zeer onwaarschijnlijk zijn.

En ik verwacht dat er als gevolg daarvan

een veel kleiner deel

ernaar zal verwijzen, maar dat er zeker

iets in het nieuwe Strategische Concept

zal staan en zal blijven over

onze nucleaire afschrikking.

Wat dat precies zal zijn,

om op uw vraag vooruit te lopen,

ik denk dat de fundamentele pijlers

onder onze huidige afschrikking

zullen blijven bestaan, en dat is een geloof

in de blijvende noodzaak voor afschrikking.

Wij als bondgenootschap geloven

dat afschrikking belangrijk is,

dat zij een integraal onderdeel is

van onze veiligheidssituatie.

In de tweede plaats, zal er zoals het rapport van de Madeline Albright Deskundigengroep

nog kort geleden heeft bevestigd, een zekere

Amerikaanse nucleaire aanwezigheid

blijven in Europa,

vanwege het belang van de

transatlantische koppeling,

dat commitment aan,

de veiligheid van Europa

en Europese bondgenoten enerzijds,

en anderzijds aan een groot verlangen

naar de derde pijler,

die bestaat uit

lastenverdeling en overleg.

De landen geloven dat het belangrijk is

het risico van de afschrikking te delen.

Sommige landen zeggen

dat zij graag zouden zien dat

de nucleaire wapens van de NAVO

weggehaald worden van hun grondgebied.

Wat is de reactie van de NAVO daarop?

Wel, het idee is niet alleen naar voren gebracht

door een aantal staten,

maar ook door denktanks, en dat is zeker iets

waar wij als bondgenootschap naar moeten kijken

wij moeten onze nucleaire afschrikking

opnieuw onder de loep nemen.

Wij geloven er in

wij denken dat zij potentiële tegenstanders afschrikt,

zij voorkomt dwang,

zij is zo ontworpen dat

wij nooit ten oorlog zullen hoeven trekken,

maar zij moet opnieuw worden bekeken

in de nieuwe omgeving.

Natuurlijk hebben wij al gekeken naar

de veiligheidsomgeving

en de aantallen heel ver teruggebracht.

Wij hebben nog maar een paar honderd kernwapens,

de B61 vrijeval bom,

Amerikaanse kernwapens in Europa op dit moment.

Deze voorstellen zijn in de allereerste

plaats door Duitsland gedaan,

Maar de sleutel tot dit alles was,

dat alle naties,

inclusief Duitsland,

zeer nadrukkelijk hebben gezegd,

dat ieder besluit over de verwijdering van kernwapens

uit een land,

ieder besluit over verandering in

de configuratie, de samenstelling,

de locatie van deze wapens

de loctie van deze wapens, genomen zal worden

door het bongenootschap als geheel,

en genomen zal worden

op basis van consensus.

Het element van raketafweer

is besproken,

vooral in de context

van het nieuwe concept.

Tegen wie vormt het de verdediging?

Wel, raketafweer is een onderdeel

van onze totale afschrikking.

Ik noem dat holistische afschrikking.

Zodra we een robuust raketafweersysteem

op z’n plaats hebben,

zal dat zeker twijfel zaaien

in de geest van een eventuele tegenstander

of een raketaanval er doorheenzal komen.

En dat zal hun hopelijk

van de gedachte afbrengen

dat zij politieke winst kunnen behalen

door ons aan te vallen.

Het is zeer relevant. Het vormt een aanvulling

op onze nucleaire afschrikking,

op onze conventionele en op

al onze andere vermogens.

Er zijn meer dan 30 landen bezig met de

ontwikkeling van een ballistische raket.

Er zijn veel landen die bezig zijn met de ontwikkeling van een afweersysteem tegen ballistische raketten.

Ik zeg graag dat Europa al beschikt over

een raketafweersysteem

en dat zijn de.. meen ik,

80 onderscheppingsinstallaties rond Moskou.

Onze Russische collega’s

geloven in raketafweer.

Wij hopen met ze te kunnen samenwerken

om zo een gemeenschappelijk systeem

te helpen ontwikkelen.

Sommige mensen, waaronder

minister van buitenlandse zaken Clinton,

zeggen dat een van de gevaren

niet zozeer is dat andere landen

nucleaire materialen of

kernwapens in handen krijgen,

maar dat juist partijen die geen staat zijn,

een van die twee te pakken krijgen.

Wat is daarop uw reactie en hoe

bereidt de NAVO zich daarop voor?

De NAVO bekijkt zeer zeker

hoe wij de vermogens kunnen ontwikkelen

om daarop te kunnen reageren,

in de allereerste plaats in feite,

om onze afschrikking zo te structureren

dat zij hopelijk in de geest van een eventuele tegenstander de gedachte doet ontstaan

dat dit geen goed idee is.

Een van de manieren waarop wij dat kunnen doen,

is samenwerking met onze bondgenoten,

met de landen binnen het bondgenootschap,

met andere organisaties,

zoals het IAEA,

om het vermogen te ontwikkelen om

iedere kernexplosie,

of geïmproviseerd nucleair explosief,

of iedere radiologische bom, toe te kunnen schrijven aan een bepaald land of een bepaalde locatie.

Zodat we he spoor van die dingen terug kunnen volgen

en ieder land ter verantwoording kunnen roepen

dat die materialen aan een terroristische groepering heeft gegeven.

Wij kennen een aantal zeer robuuste non-proliferatieactiviteiten

die ten doel hebben te zorgen dat deze materialen

niet kunnen worden overgedragen,

niet kunnen worden gesmokkeld, of gestolen en

aan terroristische groeperingen kunnen worden gegeven die

zelf dan radiologische wapens kunnen maken

of de een of andere geïmproviseerde bom.

De NAVO omvat vele landen

met verschillende nucleaire posities.

Wij hebben Duitsland al genoemd

en zijn recente verklaringen

en de positie van de VS

t.a.v. nucleaire vraagstukken is in ontwikkeling.

Hoe breit de NAVO die aan elkaar

tot een algeheel beleid?

Ik denk dat de verschillen liggen

in de maat der dingen.

Er zijn enerzijds een aantal landen binnen het bondgenootschap

die achter ontwapening staan en geloven in

het belang van wapenbeheersing en

non-proliferatie.

Alle landen geloven

in het belang daarvan,

maar het gaat erom in welke mate.

Sommige leggen er meer de nadruk op.

Andere leggen de nadruk op het instandhouden

van een geloofwaardige nucleaire afschrikking.

Al onze naties staan achter het idee van het instandhouden van een geloofwaardige afschrikking.

Ik denk dat president Obama

in zijn toespraak in Praag vorig jaar,

toen hij sprak over

een wereld zonder kernwapens,

ook heeft gezegd dat wij,

tot die dag gekomen is,

onze nucleaire afschrikking

in stand zullen houden.

En de landen die zich een voorstander

hebben getoond van het idee

om de kernwapens

uit Europa te verwijderen,

hebben dat gedaan in de context

van een wapenbeheersingsproces.

Een proces bijvoorbeeld, van samenwerking

met Rusland om tot een akkoord te komen

om alle tactische kernwapens

uit Europa te verwijderen.

Dat moet gebeuren

in het kader van een wapenbeheersingsproces

en op die manier kunnen wij onze veiligheid inderdaaad versterken, maar unilaterale reducties,

de meeste landen zien dat als iets

wat onze veiligheid op het spel zou zetten.

En dus is een van de criteria

om alles bij elkaar te brengen

weer het punt van de veiligheid.

Daar draait het om.

Veiligheid, veiligheid, veiligheid.

En als u een voorstel kunt doen,

of als een land een voorstel kan doen

dat aantoonbaar onze veiligheid versterkt,

dan zal dat door alle naties worden aanvaard.

Dus, aangezien dat de maatstaf is waaraan wij deze voorstellen zullen afmeten,

denk ik dat er veel mogelijkheden zijn om tot overeenstemming te komen,

en wat we gaan doen met het

Strategisch Concept, is precies dat.

Wij gaan al deze vraagstukken

en voorstellen doornemen.

Denkt u dat 2010 een sleuteljaar zal zijn

voor nucleaire vraagstukken

met het START-akkoord,

de Top over de Nucleaire Veiligheid

en ook, geheel los van die gebeurtenissen,

lijkt dit een jaar te zijn waarin veel landen

die zich voor het eerst over het

nucleaire vraagstuk buigen,

Brazilië, Zuid-Afrika enz.,

een besluit moeten nemen

of zij de bestaande orde willen ondersteunen

of willen proberen verandering te brengen

in de wel-bezitters en de niet-bezitters.

Denkt u dat dit jaar al die vraagstukken

een kritiek punt bereiken?

Ja dat denk ik,

ik bedoel dit jaar met het elan

van de nieuwe regering in Amerika,

de belofte van president Obama

om de agenda nieuw leven in te blazen,

en te streven naar een wereld

waarin kernwapens een steeds

minder belangrijke plaats innemen

tot het punt waarin wij de

omstandigheden kunnen scheppen

voor een kernwapenvrije wereld.

Dat heeft veel landen enthousiast gemaakt,

en velen van ons de hoop gegeven

dat wij dat kunnen bereiken,

met hard werk,

maar het wordt een langdurig proces,

waarin wij de omstandigheden moeten scheppen

waarin wij het opperste vertrouwen hebben

dat wanneer wij zeggen dat er geen kernwapens meer in de wereld zijn, dat dat dan ook zo is,

en de omstandigheden scheppen, waaronder diegenen die proberen ze in handen te krijgen

daar de prijs voor betalen.

Maar een van de vragen

die u uzelf zult moeten stellen is,

en daarom gaat het zo lang duren,

hoe kunnen wij zorgen

dat we niet belanden

in een volgende machtsstrijd

zoals die in 1945?

Wat voor’n soort wereld

gaan wij scheppen zonder kernwapens?

Is het de wereld van 1914?

Is het de wereld van 1939?

Dat soort wereld willen wij niet meer.

De kernwapens afschaffen en

dan terecht komen

in een situatie waarin miljoenen mensen

hun leven verliezen.

Wij moeten dit stap voor stap doen.

Een laatste vraag,

en het zal vermoedelijk een persoonlijke mening zijn,

maar ik wil u iets vragen over de weg naar de

mondiale nullijn,

waarvan president Obama, toen hij sprak

over een mondiale nucleaire nullijn,

zei dat die misschien niet tijdens

ons leven gerealiseerd zal worden.

Wanneer is hij naar uw mening realiseerbaar?

Is hij wel realiseerbaar?

En wat zijn de belangrijkste hinderpalen

voor een mondiale nucleaire nullijn?

Dat is een persoonlijke vraag.

Ik denk dat het mogelijk is,

maar er is verschrikkelijk

veel hard werk voor nodig.

Er is een artikel uit

1961 van Fred Iklé,

geschreven voor Buitenlandse Zaken het heette zoiets als, Na niet-naleving ...toch?

Dit was nog voor er een van de wapenbeheersingsregimes waren ingesteld.

Er was geen NPT, geen conventie

over de chemische of biologische wapens,

er was nog niets van dat alles.

En wat hij zei was:

Nummer een,

is het punt van de verificatie.

Wat voor’n verificatiemechanismes

kunnen wij instellen

die ons een groot vertrouwen geven

dat er niet wordt vals gespeeld?

Want in een wereld zonder kernwapens,

behaalt de eerste die ze wel in handen krijgt,

een zeer groot voordeel.

En wij moeten zorgen

dat zoiets niet gebeurt.

En dat houdt weer verband met het tweede aspect,

of de tweede voorwaarde:

Wat zijn

de mechanismes voor de naleving?

Hoe zorgen we dat iemand die vals speelt,

zo’n hoge prijs moet betalen

dat het gewoon niet de moeite waard is?

Helaas is het tot nu toe

met de naleving slecht gegaan.

En dat is een grote zorg voor ons allen.

Een duidelijk geval is Noord-Korea.

Dat heeft zich teruggetrokken uit het NPT,

ze hebben twee kernproeven uitgevoerd,

ze hebben wel het voordeel

dat ze lid zijn van het NPT

zonder dat ze ook maar iets van de kosten hoeven te betalen,

en nu zijn ze een van

onze grootste non-proliferatie-,

of liever gezegd proliferatieproblemen.

In de tweede plaats komt dan Iran,

met talloze resoluties

van de Veiligheidsraad

en toch geen enkele vooruitgang met een oplossing

of garantie dat het land niet op weg is

naar het verwerven van kernwapens.

Wij moeten dus werken aan het vertrouwen,

dat wij de mechanismes kunnen instellen

die landen beletten

kernwapens te verwerven,

of die ze kunnen elimineren

en zorgen

dat ze nooit meer terug kunnen komen

om opnieuw onze veiligheid te bedreigen.

En ik zou graag denken dat dat kan,

maar nogmaals, het zal vermoedelijk niet al tijdens mijn leven gebeuren.

Guy Roberts, dank u zeer.

- Ook u bedankt, graag gedaan.

Geef door:    DiggIt   MySpace   Facebook   Delicious   Permalink